ខុងជឺ ជាអ្នកគិត ជាអ្នកនយោបាយ ជាអ្នកសិក្សាដ៏អស្ចារ្យរបស់ប្រទេស ចិន និងជាគ្រូនៃលទ្ធិ ខុងជឺ ដែលពិភពលោកបានស្គាល់ច្បាស់។ លោកមានជីវិតកាលពីជាង ២៥០០ ឆ្នាំមុន (មុនគ.ស. ៥៥១-៤៧៩) ក្នុងសម័យដែលប្រទេសចិន កំពុង មានភាពជ្រួលច្របល់យ៉ាងខ្លាំង។
សម័យនោះរាជវង្ស ចូវ ចាប់ផ្ដើមទន់ខ្សោយស្ដេចគ្រប់គ្រ
ខុងជឺ គឺជាបញ្ញាជននៅក្នុងនគរ លូ លោកជាអ្នកលើកឡើងទ្រឹស្ដី «មេត្តាធម៌» គឺ «មានសេចក្ដីស្រលាញ់ចំពោះមនុស្សផ
លើសពីនេះនៅមានសំណូមពរឱ្យមនុស្សនៅក្នុងសង្គមបដិបត្តិរវាងគ្នានិង
ផ្នែកខាងការសិក្សា ខុងជឺ ជាអ្នកពាំនាំការសិក្សា ដែលពីមុនមានតែនៅក្នុងក្រុមមនុស្
ក្នុងកំឡុងពេលដែល ខុងជឺ មានជីវិតរស់នៅ លោកពុំបានទទួលជោគជ័យផ្នែកខាងនយោ
ខុងជឺ មានកូនសិស្ស៣០០០នាក់ តែអ្នកដែលមានឈ្មោះល្បីមានត្រឹមត
ប៉វី ឆ្លើយថាគ្មានទេ ក៏ប៉ុន្តែមានពេលមួយនោះ លោកឪពុកកំពុងតែអង្គុយម្នាក់ឯង ខ្ញុំក៏បានចូលទៅរក លោកឪពុកក៏សួរខ្ញុំថា «តើឯងបានរៀនកំណាព្យហើយឬនៅ?» ខ្ញុំឆ្លើយថា «នៅ»។ ពេលនោះលោកឪពុកក៏មានប្រសាសន៍ «មិនសិក្សាពីកំណាព្យរមែងគ្មានពា
បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្ដើមសិក្សាពីកំណាព្យ ហើយមានគ្រាម្ដងទៀតនោះ ខ្ញុំបានដើរឆ្លងកាត់បន្ទប់ធំមួយ
ឆើនកាំង និយាយថា «ខ្ញុំសួរត្រឹមតែមួយសំណួរសោះ ទទួលបានដល់បីចម្លើយគឺ «ត្រូវសិក្សាពីកំណាព្យ» និង «ចរិយាធម៌» ហើយរួមទាំង ដឹងទៀតថា លោកគ្រូមិនបានលម្អៀងទេ»។
តាមភាពជាក់ស្ដែង ខ្លឹមសារដែល ខុងជឺ បានបង្ហាត់បង្រៀនដល់សិស្សគណនោះគឺ
ខុងជឺ ធ្លាប់អធិប្បាយឱ្យសិស្សស្ដាប់ថា
យើងអាចសង្ស័យថា ហេតុអ្វីបានជា ខុងជឺ សង្កត់ធ្ងន់ទៅលើរឿងសិក្សាពីបទកំ
ខុងជឺ យល់ឃើញថា បទនិពន្ធទាំងនោះ មានសារៈសំខាន់ណាស់ចំពោះដំណើរជីវ
ខុងជឺ បានប្រាប់ពីផលប្រយោជន៍នៃបទកំណាព
នៅក្នុងបទនិពន្ធមានចំណេះដឹងខាងវ
តាមតថភាពជាក់ស្ដែង នៅក្នុងសម័យ ខុងជឺ សូម្បីតែអ្នកការទូតវេលាចរចាគ្នា
ខុងជឺ ជំរុញឱ្យ ប៉វី សិក្សាពីបទនិពន្ធពីរបទ គឺ «ចូវណាន និងចៅណាន» ដែលមានក្នុងសៀវភៅ «ស៊ឺជីង» ។ ខុងជឺ បាននិយាយនឹងកូនថា «បើឯងមិនរៀននូវបទនិពន្ធពីរបទនេះ
ព្រោះបទនិពន្ធពីរបទនេះ បានប្រមូលរួបរួមខ្លឹមសារនានាជាច
ខុងជឺ បាននិយាយថា «មិនសិក្សាពីចរិយាធម៌រមែងគ្មានទីកន្លែងសម្រាប់ឈរ»។ ពំនោលនេះ ងាយយល់ទេ ពាក្យថា ចរិយាធម៌តាមន័យរបស់ ខុងជឺ គឺច្បាប់ទម្លាប់នៃសម្ពន្ធភាពរវា
បច្ចុប្បន្ននេះសង្គមយើងខុសប្លែក
យើងទទួលស្គាល់ថាក្មេងៗអាចចាប់យក
ខុងជឺ បានបង្រៀនកូន និងកូនសិស្សអំពីបទនិពន្ធ និងទំនុកភ្លេងគឺបង្ហាត់បង្រៀនឱ្យ
